Contrasten

204

niet voor me weggelegd om een eigen huis te hebben."

Juffrouw Betty's groote, donkere oogen staarden naar buiten, als zag ze daar dat, wat had kunnen zijn in haar leven en wat nooit gekomen was.

Maar dan, met de levendigheid haar eigen, stond ze op en ging naar haar bureau.

„Kinderen, ik ga weer aan het werk.

't Was knus zoo met ons drieën.

Norinchen, ga vanmiddag eens goed profiteeren van je vrijen dag en haal je een paar roode wangen, pipsneus!"

„Gaat u met ons mee, juffrouw Betty?" vroeg Sally.

„Kunt u niet een paar uurtjes uitbreken?"

„Ónmogelijk, er is vanmiddag een groote tea en daar moet ik bij assisteeren. Maar m'n eerstvolgen-den vrijen middag gaan we samen uit, misschien kunnen we 't voor een keer wel eens zoo schikken, dat Norine dan ook vrij is. Ik zal er met mijn broer over praten. Nu, veulens, m'n kantoor uit! En amuseert je maar heerlijk vandaag."

Dien middag, na de lunch, stapten de beide meisjes opgewekt het hotel uit en Madame, die met Rags achter zich aan door de hall paradeerde, nam Norine, die er in haar eenvoudige, maar goed zittende tailor-made, met het kwieke vilten hoedje op, allerliefst uitzag, van hoofd tot voeten op en haar groet was ijzig, vond Sally.

„O, wat een zalig zonnetje!" zei Norine verheugd.