Contrasten

192

„Wat een typen!" amuseerde Sally zich met de auto's vol joelende Jordaners, die bepakt en beladen met drink- en etenswaren, als haringen in een ton gepakt, in de twee aftandsche Fordjes zaten.

,,Er schijnt iets niet in orde te zijn met de achterste auto!” zei juffrouw Betty, en ze maakte de twee openslaande ramen van het kantoor open, om beter te kunnen zien.

De chauffeur van de achterste auto, een ras-echte Jordaner, met de pet scheef op z'n onverschilligen kop, vuurrooden das, lef-doekje en hard-gele schoenen, bekeek de auto eens, gooide de motor-kap open en begon gewichtig in het auto-innerlijk te scharrelen.

Goedmoedig zaten in den wagen, vier vrouwen, waarvan één de Opoe was, de dikke Opoe van alle uitgaande dagjesmenschen, met zwart kapothoedje, waar een zwarte kopveer als een treurwilg op bengelde en drie kinderen.

In het minst niet verstoord door het even plotseling als onverwachte einde van den pleizierigen tocht, zaten de inzittenden elkaar moppen te vertellen, waarbij telkens een hartelijk lachen opklonk.

De chauffeur, na lang kijken en zoeken, vond het noodig onder de auto te kruipen.

„Janus!" galmde een struische vrouw. „Denk an je Zondagsche pakkie!"

Weer ging een heele tijd voorbij, waarbij genoemde Janus zich in z'n volle lengte onder de auto