Contrasten

„Is Sally niet meegekomen?"

Mevrouw van der Meerlen vroeg het verbaasd, toen Norine op een van haar vrije avonden alleen bij haar kwam.

„Sally is uit, met Amerikaansche vrienden."

Norine zei het kort en mevrouw, met een blik op het bleeke, vertrokken gezicht van Norine, vroeg niet verder.

„Kind, wat fijn, dat je bent gekomen. Mijn man moet laat werken en ik zit vanavond in m'n dooie eentje. En je weet ho e naar ik dit vind."

„Nou en of!" lachte Norine. Dan vroeg ze weifelend. „Heeft Fred soms nog opgebeld?"

„Neen, hier niet. Zou hij komen vanavond?"

„Ik weet het niet. Hij heeft me eenige dagen niet opgebeld en ik heb hem zeker in twee weken niet gezien."

Mevrouw, die thee schonk, hoorde den verdrie-tigen klank in Norine's stem en een groot medelijden vervulde haar.

„Misschien heeft hij het druk op kantoor."

„Ja, dat zal wel," spotte Norine. „Ik denk, dat hij tot diep in den nacht zit te werken!"

Mevrouw zette het kopje thee voor haar neer, schoof haar stoel dichter bij dien van Norine en gezellig bij haar plaats nemend zei ze langzaam: