Contrasten

159

den rommel op mijn kamer zetten. Good gracious, wat een poppenkast!”

Heinrich, die een oogenblik tevoren met de koffiejuffrouw had gespot over „de kouwe drukte van die nieuwe gouvernante,” die haar thee liet komen, heelemaal tegen de regels van het huis in, keek Norine vragend aan en pas op een vriendelijk knikje van haar nam hij zijn blad op en bracht de bestelling door de tusschendeur die Sally met boos gezicht wijd voor Norine openhield, naar haar kamer.

„Keurig van je, om me zoo'n figuur te laten slaan in het bijzijn van dien kellner!”

„I'm so sorry! Ik vind het heel hartelijk van je en nu weer van die kamer zoo gezellig vlak naast de mijne ook, maar lieve Sally, jij, in je onafhankelijkheid, kunt je niet voorstellen wat het zeggen wil om ondergeschikte te zijn. 't Zal mij ook niet gemakkelijk vallen, omdat ik het nooit geweest ben, maar ik weet tenminste hoe de regels van een hotel luiden en hoe de gouvernante, hoewel ze boven het andere personeel staat, zich in geen enkel opzicht gelijk mag stellen met de gasten of de directie.”

„Och, ik ben een uil!” beschuldigde Sally zichzelf. „Op die manier zou ik je verblijf hier nog moeilijker maken. Wil ik maar liever ergens anders gaan wonen, Norinchen? Zeg dat maar eerlijk.”

,,Het had veel beter geweest en we zijn eigenlijk twee malle, overhoope wichten, om dit, ondanks vader's waarschuwing toch door te drijven. Maar nu je er eenmaal bent laat ik je niet meer weg gaan,