Contrasten

133

van de gasten hun diner in de huiskamer nuttigden, was het in de als danszaal herschapen conversatie-zaal een druk heen en weer geloop van het geheele personeel, dat onder Sally’s commando stond.

Toen de klok kwart voor negen wees en alles zoo was, als Sally het zich voorgesteld had, holde ze naar haar kamer en sloot de deur achter zich dicht.

Om half tien werden de deuren van de conversatie-zaal plechtig door den portier geopend en klonken de tonen van een strijkje uitnoodigend tot ver in de hall.

De gasten keken verrast op. Een strijkje! dat was iets nieuws in dit hotel. En ze repten zich nieuwsgierig naar de conversatiezaal, waar tusschen groen en bloemen het strijkje verscholen zat.

In een anderen hoek van de zaal was een cocktail-tafel op wieltjes ingericht, die alles bevatte wat noodig was om de meest verfijnde cocktails te mengen en die gereden werd door een aardig negertje, dat als mixer dienst deed en grijnzend z'n blinkend witte tanden liet zien.

„Da’s niet voor de poes!” zei meneer van der Meerlen, die met z’n vrouw naar binnen gesneld was. „En daar heeft Norinchen ons niets van verteld! Hoe komen ze er toe om dat zoo onverwacht te doen?”

„Wat een eenig strijkje!” zei bewonderend mevrouw. „Man, we dansen, hoor!”

De cocktail-tafel reed langs hen heen en het negertje, uitnoodigend, vroeg: