Tegen de dwang (verhalen)

hij had gelukkig een jas aan en zijn huis was niet vet en zijn geweten goed,״

Vader geeuwde, "k Denk dat ik maar even een tukje ga doen,' en hij dook weg in zijn stoel.

'Wie heeft nu weer die grijze driehoekige van Kaap-de-Goede-Hoop gezien?' kribde Japie, die zijn postzegels bijeenzamelde. 'Zit hij ook in jouw geschiedenisboek?' Maup het geduldig zijn boek inspecteren. 'Wat een kinderachtige lesjes staan hier in, zeg nee, moet je horen...' hij wilde honend Maup's les over de Munsterse vrede voorlezen, die zocht dat te beletten, moeder moest met gefluisterde woorden van vermaning een vechtpartij voorkomen, want vader snurkte al. Leentje's jurkje, dat van achteren dicht zat, moest door moeder worden losgeknoopt voor ze naar boven ging,-ze leunde, om zich te laten helpen, het achterhoofd tegen moeders borst, moeders hand kwam langs haar om en duwde haar een stukje koek in de mond. Japie vond zijn postzegel verkreukt onder de poot van een stoel terug. Net goed, dacht Leentje, wat heeft hij altijd zo bazig te zijn, en Maup en mij te plagen. Boven het kastje met de gebedenboeken sloeg de klok,-al half tien!

'Mag ik hem opwinden?' vroeg Japie. "t Ene gewicht hangt haast op de grond.'

Maar moeder belette het hem,-klokopwinden was vaders eigen werk. Maup ging de kamer al uit.

'Niet vechten in bed, hoor jongen!' fluisterde moeder hem na. 'Ga jij nu meteen ook Jaap?'

Jaap bleef dralen, zij zelfwas ook allang klaar...

Ze treuzelde nog even tegen moeder aan, keek in de lamp, luisterde naar de klok, naar vaders snurken, hoorde de wind, zag hoe het gordijn even bewoog, van het tochten door de reten, voelde de koestering van licht en innigheid om haar heen, vrede binnen in haar.

Het veilig besef, dat God altijd dadelijk alles wist, wat mensen dachten en zeiden, zodat, nu haar besluit was opgevaren, eigenlijk al het ergste geleden was.Wel moest de zware boete zelf nog komen, doch ook die ging eenmaal voorbij... En dan... Abraham zou er immers wezen...!

244