Tegen de dwang (verhalen)

meneer Benjamins zelf vroeg nooit zo precies. En toen bij haar opstel 'Meneer, meneer, wat staat hier voor onzin... begrijpt u dat meneer... 'Simson was een man, Manoach genaamd.' En allemaal flauwe grapjes. Dat Manoach dan zeker Simson heette en of ze niet wist, wie de vader van de zonen van Jacob was. De hele school brullend aan het lachen, nog harder toen ze zagen dat zij huilen ging. Thuis had ze 't aan vader verteld. Die had Japie een standje gegeven,-maar ze had het wel gezien, hij kon zelf zijn lachen niet houden.

O, bij vader mocht Jaap alles doen. Hij kwam later in de zaak en wist zoveel van handel en leerde ook nog beter dan zij en Maup. Vader zei altijd tegen moeder: als we tijd van leven hebben, tot Jaap helemaal in de zaak komt, let op-, dan worden we op onze oude dag nog rijk. Zo slim was Jaap!

Moeder had inmiddels Maup getroost en Jaap verboden hem te plagen-Jaap moest zijn geleerdheid maar voor 't school bewaren-Moeder hield van alle kinderen evenveel, maar stellig van Jaap niet het meest,-Jaap liet zich niet makkelijk verbieden, als hij eenmaal op gang was,-en terwijl moeder hem met de ene hand tegenhield en met de andere Maup's blouse recht trok, stond hij achter haar rug de kleine broer te treiteren met grimassen en gebaren, die betekenen moesten, dat hij hem straks nog wel krijgen zou.

Leentje hield niet van 't Joodse school, maar ze ging er toch zonder al te veel tegenzin heen. Want ook daar in 't kleine grasveld achter de synagoge, had ze allerlei heimelijke schatten als in kastjes, die niemand kende, onder tegen de muur, achter de hoge dovene-tels..., en ook daar was een regenput en die gaf dezelfde lucht als de put in 't steegje thuis, en als je 't deksel oplichtte, keek daar ook zo'n koel, rond, verwonderd hemel-oog uit de diepte naar je op. En in school was 't eigenlijk ook wel uit te houden, vooral voor haar, omdat ze een meisje was en er op meisjes zo nauw niet werd gekeken.

Onderweg naar school in de straat vol zondagsmensen, voerde Japie, nu eenmaal opgewonden, allerlei kattekwaad uit.

Een paar opgedirkte meisjes uit hun straat trok hij aan de stijve, hardrose bestrikte vlechten, nuffig gillend vluchtten zij weg, de

195