Avontuurtjes

zweeg hij, nam zijn kopje en drinkt het nu leeg. Ze denken. Ze denken zich naar die school.... ze komen al dichter terug bij die school. Er was nog een andere juffrouw en die was heel lang en die heette.... die heette....

״O zeg, weet jij nog dat jij....?" ״O zeg.... weet jij nog dat ik....? En allebei lachen. Precies tegelijk, zooals je met je hoofden tegen elkaar stoot als je tegelijkertijd naar iets bukt onder de tafel.

Wat moeten ze lachen.... wat moeten ze lachen.... Er was een heele lange en een heele korte.... die was eigenlijk nog geen groot mensch.... en ze droegen hem aan armen en beenen naar de kleine klas.... ״omdat ik brutaal tegen die lange was geweest".... ״ja, en toen werd je voor straf verlaagd".... ״en ik wou niet loopen".... ״ja, en toen hebben ze je aan armen en beenen door de klas gedragen....!" ״O, je lijkt soms net niet wijs als je vijf jaar bent!" ״Ja, maar wacht eens even jij! En jijzelf dan.... met dat feest....?"

Ja stil.... van dat feest heeft ze dadelijk geweten.... Er was een feest.... stil.... stil... of het ontglipt haar weer.... Ze ligt op haar buik over het water van dien langen tijd en grijpt naar het fladderend draadje met uitgestrekten arm....

Het was een feest van.... van.... neen vader, niet zeggen, want ik ken het liedje.... het komt er al aan.... het komt er uit de verte al aan.... naar mij toe.... het rijst uit donker.... en als ik het liedje zing, dan weet ik ook wat het feest is geweest.... en het liedje is als een samenspraak.... iets als ״Zoo laat nog, Jacob, in de buurt", maar gezongen. Neen toe, Vader, niet helpen.... neen schipper.... neen juffrouw, en jij

214