Avontuurtjes

naar water en schepen. Je kunt je laten overzetten en komt dan vlak bij de haven terecht, maar dat mogen ze niet, de overzet-man neemttrouwensgeenkinderen mee, enkel mannen die er wezen moeten. Wat daar verderop een veld vol slapende witte vlinders lijkt, is kool, waar sneeuw in plukken op liggen bleef. Was ik er alleen bij, Vader, dien keer toen ik klein was, zes jaar geleden? Ja, want de anderen sliepen door. Jij werd wakker van het praten en je wou je bed uit.... en je wou mee....

Lag niet de schuit in de vaart tegenover ons huis? Ja zoo was het.... ze woonden toen niet hier, maar heel ver weg aan een vaart.... Weten ze daar nu nog wel iets van? Neen, ze weten nog alleen, dat ze er vroeger wel eens over gesproken hebben.... maar later niet meer, en toen ze er niet meer over spraken, toen is het ook van ze losgeraakt en het is al verder van ze weggedreven, zooals een balk die los raakt van het vlot.... en nu weten ze bijna niet meer dat het uit is geweest. Het is ook zoo schrikkelijk, schrik-kelijk-lange tijd geleden: zes jaar.... en ze wonen nu al langer hier, dan ze toen heelemaal oud waren.... en toch gingen ze daar al op school.... Een heel leven hebben ze daar geleefd, en weten er bijkans niets meer van.... Maar ja.... toch wel.... was er ook niet een flets.... en een tram met paarden ervoor.... en was ze dien avond niet in een gestreepte deken gewikkeld.... en stond er niet een gouden hondje op het balletjestrommeltje?.... En was hij bij ons niet wat komen halen of wat komen vragen, schipper? Hoe.... wat.... zegt u, wat vertelt u daar nu? Was u Vader iets over de Tora komen vragen?.... Maar bent u dan toch.... ik bedoel.... is dat dan toch uw sjabbesbroek?

206