Avontuurtjes

vies is, daar heeft moeder gelijk in, ze wil het ook niet doen, ze wil maar enkel weten waarom het niet mag.... De grijze teil loopt ruischend vol, van hoog uit valt de stijve straal, die is als een ijzen staaf en boort zich diep het water in en kolkt het op en woelt het om dat zilveren blaasjes samenbubbelen tot licht en tintelig schuim.... hoe fel dat neerkomt op je hand, naar alle kanten wegspat.... maar eer het water stillen kon.... daar davert weer de straal, ze trok haar hand terug, en een geweld, dat komt omdat je vlakbij staat en nergens anders op let. Roept Moeder daar? Genoeg... genoeg.... ze schrikt er van, het steeg ineenen tot den rand, het springt er dadelijk overheen. Nu moest de kraan eens niet dicht willen gaan, nu moest die wa-terstaaf aan het neerslaan blijven.... Maar neen.... hij kroop terug in het donker, binnen het koper, tot achter den muur, 't werd stil, opeens, en het tintelende schuim vervliegt, nu het water rustig wordt. De klok is goed voor schoolgaan, uitgaan, slaaptijd, etensuur, maar Vaders horloge mag alleen den tijd voor heilige en gewijde dingen meten.... het ligt op tafel, een zachte rondheid van zilver en glas in het rood.... ze is uit de keuken gekomen, en net als moeder heeft ze gezegd: ״Het vleesch staat in het water, Vader." En Vader heeft zijn horloge uitgehaald en voor zich gelegd, het wijst tien minuten voor half drie. Is het nu tien minuten voor half vier, dan zal Vader zeggen: ״Het vleesch moet uit het water", want nooit zegt Moeder dat uit zichzelf, of doet het uit zich zelf, het zal dus tot het voorschrift hooren, zooals ook bij den Seider ״de Heer des Huizes" en hij alleen bepaalde dingen doet.... Zij zal wel telkens kijken, en wel vragen, maar wachten met doen op wat Vader zegt....

186