Avontuurtjes

morsdood.... hei, zeg, leef je nog.... leef je nog, slappe Tinus....? Als een heele dunne kettingbrug rijst de draad omhoog en hangt als met haren haakjes een eindweegs aan haar rok gehecht en daalt weer naar de kluw.... geef je er een rukje aan, dan.... hei zeg, slappe Tinus.... hij schrikt zich dood.... maar je schrikt ook zelf.... alsof een dood beest vlak voor je voeten weer leven ging.... haar hart ging er heelemaal van kloppen. ״De drenkeling werd op het droge gehaald...." dat lees je in de krant.... één keer heeft ze het bijna zelfs gezien.... achter het politie-bureau.... je palmt met twee handen je touw.... daar komt hij.... hij sleept door het water, hij gaat de hoogte in.... hij zweeft bungelend tusschen hemel en aarde.... en je hebt hem op schoot.... ah bah.... ah bah.... het is die misselijke breikous maar.... Vier, bijna vijf naadjes boven het teekje heeft ze al, had ze al, toen ze er ineens zoo verschrikkelijk genoeg van kreeg, dat ze niet meer kon.... drie naadjes nog en ze is klaar, maar haar lijf zit vol hekel, tot hoog in haar keel.... kijk nu toch ook eens even wat een keep schuin-onder over je wijsvinger, en de glooiing naar je duim heelemaal zwart.... en door de smalle kier van het venster kruipt zoetjes een zoele wind naar je toe en aait je wangen en lijkt je naar buiten te roepen.... en buiten schijnt nu de zon, ofschoon het al October is.... en het is zoo stil.... je zoudt gewoon niet gelooven dat het Woensdagmiddag was.... Geen jongen op het pad.... ze zijn ver-weg en zij mag hier zitten breien.... ze zijn naar de haven, haar broertje ook.... en zij mag zijn kousen breien.... ze zijn naar de haven, want van morgen op school vertelde Meindert Kools, en die weet het, want zijn vader is balkenvlotter, dat alle kinderen

160