Avontuurtjes

tot een patroon.... ze legt het op de stof.... die schuift ze in de open schaar.... en niets hoor je nu meer dan de schaar.... die gaat happende rond.... met zijn wijdopen bek.... en waar hij geweest is hangt het zachte bruine goed in tweeën gespleten. Dat kan nu met geen menschenmogelijkheid ooit weer aan elkaar.... dat is nu eenmaal zoo en blijft voor altijd zoo.... dat noem je: onherroepelijk!

Moeders stopnaald ligt als een smal zilver bruggetje over het strakgespannen gat dat gaapt als een mond die niet wijder kan, het oude kopje eronder is naar haar toegekeerd en lijkt een diep, donker hol, een kelder, meer dan half onder zwarte balken schuil en schemerig wit.... moeder stopt niet, moeder kijkt hoe juffrouw Content het kraagje knipt... Nu is het klaar... uit den bruinen lap nam de schaar een grooten halfronden hap.... hij hangt nu over de stoel en het kraagje blijft op tafel achter.

De schaar ligt stil met gesloten bek ernaast. Het is juffrouw Contents eigen schaar, ze neemt altijd haar eigen boeltje mee. En maar goed, omdat ze vaak met haar naald in haar kiezen zit. Maar dan toch.... haar bruine doos op tafel.... haar zilveren vingerhoed, haar schaar, die hooren bij haar komen. Een schaar heeft een gezicht.... het gezicht van je eigen schaar is een bekend gezicht, van een andermans schaar een vreemd gezicht.... een vreemde schaar is bijna een visite !De naaidoos is zijn huis.... een vreemde naaidoos is een vreemd huis! De vingerhoed.... moeder zou den hare voor geen gouden willen missen, — en toch heeft hij maar anderhalven cent gekost. Maar moeder heeft hem al zoo lang en noemt hem ״mijn akker en mijn ploeg." Altijd is hij zoek en altijd komt hij terecht.

149