Plattelandjes

hebben en houden vertelt, onder vrienden, onder familie, behalve het cijfer van zijn inkomen? O, ze zijn zo intiem, ze raadplegen elkaar in alles, maar komen ze aan het 'bewuste bedrag', dan zeggen ze 'een zekere som geld'.

De dame in kwestie, deze sentimenten bij mij vermoedend, had spijt van haar vraag en kreeg een kleur bij mijn aarzeling.

'Als ik soms indiscreet ben...'

Neen, mevrouw, daar zit het hem niet. Maar als ik u vertel, wat ik krijg voor een boek, waar ik driekwart jaar aan heb gewerkt, en niet een paar uur per dag, maar altijd door, in de morgen en in de avond, bij het nederliggen en bij het opstaan, als ik u zeg: 'Ik heb achthonderd of duizend gulden voor dat boek gehad', dan weet ik vooruit wat u zegt. Dan zegt u:

'Maar dat is heus héél aardig betaald.'

Ja, dat zegt u, mevrouw, en niet u alleen, als u spreekt over driekwart jaar werk, niet over talent, maar over vlijt, niet over gaven, maar over tijd!

Meen niet, dat ik fantaseer. Zo zijn ze, zo zijt gij. Proffen klagen, leraren morren, doctoren grommen, ingenieurs pruttelen, maar duizend gulden voor een boek is 'aardig betaald'.

Had ik de proef op de som moeten nemen, die avond, bij dat na-broodje, met die dame? Welnu, ik deed het. Ik zei: mevrouw, voor dat boek heb ik twaalfhonderd gulden gehad. En ik zag haar denken: héél aardig betaald. En ik had het op de lippen om te zeggen: Mevrouw u hoeft mij niet te beklagen. Ik ben letterkundige, ik woon in Holland, we weten wat dat beduidt. Waarschijnlijk kan niemand er iets aan doen. Niemand had er een traan om te laten. Maar kom me nu niet ook nog vertellen dat het werk van een jaar met twaalfhonderd gulden 'heel aardig betaald' is.

Doch ik zei niets, ik hapte met mijn 'nabroodje' de nutteloze woorden van mijn lippen weg!

226.