Plattelandjes

onder grote vrolijkheid — want het is met de jeugd zo ver gekomen, dat ze om al deze betreurenswaardige en voor het minst hoogst ernstige zaken lacht! — en met het nodige commentaar van de jongere lieden, tot verwelkoming der teruggekeerde ballingen komt aangestevend.

Tot dat iemand - was het niet weer de significus? - voorstelde in al die chaotische mededelingen wat orde te brengen, de 'gegevens' te verwerken tot een statistiek en te zien tot welke conclusies we konden komen.

Nu, ik geef persoonlijk al bijzonder weinig om statistieken, noch in het algemeen noch in het bijzonder en ik zou u statistische rangschikkingen kunnen noemen, die met treffende volkomenheid beantwoorden aan Disraeli's bondige climax: 'A lie, a damned lie, statistics' - maar in het regelen van een chaos (als men mijn schrijftafel maar ongemoeid laat) heb ik altijd wel een zeker genoegen gevonden. Zo vingen we dan aan bij de vertrekdatum van onze vriendin en concludeerden en constateerden, dat eerstens van de destijds existerende huwelijken waarbij zowel man als vrouw nieuwelingen in het vak waren, nauwelijks een enkel nog een min of meer rustig, een min of meer kwijnend bestaan leidde, dat tweedens van die, waarin óf man, óf vrouw öf beiden al eens eerder leergeld betaalden, een behoorlijk percentage de tand des tijds had weerstaan, terwijl derdens de zeldzame gevallen van derde echt (man, vrouw of beiden) toonbeelden bleken van bloeiend geluk.

Een ware stortvloed van min of meer overijlde, min of meer gegronde verklaringen besproeide nu subiet uit aller mond deze nuchtere feiten.

'Het spreekt vanzelf, dat een mens zich eens één keer vergist, maar de tweede keer kiest hij dan waarschijnlijk beter, en de derde keer kiest hij stellig heel goed.'

Dit was weer de jeugd, 'jumping to conclusions'.

Onze cynicus grinnikte.

'Vind je heus de tweede keer je kans op de honderdduizend zoveel

195.