Plattelandjes

De melomaan onder ons had echter van de aanvang af liever naar een concert gewild. Zijn hartstocht voor de muziek voedt zich aan zijn afkeer van het toneel. Niets en niemand kan er hem toe brengen, een acteur als een kunstenaar te beschouwen. Maar de koperen bruigom had hem ditmaal 'overruled'. Op zijn beurt zou vriend melomaan - die nog ongetrouwd is — voor zijn koperen feest de vrienden op een concert mogen trakteren. Ditmaal bleef het bij de komedie en het bleef bij 'Dokter Knox'. Doch uitstellen schoof de zaak op de lange baan en de krant wees uit dat de voorstelling reeds had plaats gehad...

Onder het praten der anderen, die onmiddellijk aan het beramen van nieuwe plannen waren geslagen, had ik mij van de recensie meester gemaakt en bemerkte, tot mijn onuitsprekelijke verbazing, dat deze voor de auteur van het stuk niet bijster vleiend was. De recensent verontschuldigde zich zowaar dat hij die auteur - Jules Romains — met Shaw en Molière in één adem dorst noemen, daar hij toch had getoond boven de klucht nauwelijks te zijn uitgegaan.

'Wel heb ik van mijn leven... Hoort toe, lieden, hoort dit aan!'

Ze hoorden het aan en staarden verslagen, we staarden allen verslagen, maar we twijfelden niet, neen, we twijfelden geen seconde aan de geniale auteur van 'Les Copains'.

'Niet met Shaw en Molière in één adem te noemen...'

'Nu, Shaw is groot en er is maar één Shaw... maar Molière...'

'Ja, wat willen ze toch eigenlijk altijd van die Molière...?'

'Ik heb er ook het "ijselijke" nooit zo ijselijk van kunnen inzien.'

'Daar heb je haar weer met haar "Camera".'

De bezadigde (hij is de 'significus' van andere gesprekken) pluist gaarne naar de naad van de kous...

'Waar zou dat dan aan liggen?'

'Dat die recensent een uil is...'

'Dat de vertaler de boel heeft verknoeid...'

'Dat de acteurs...'

'Juist, juist!' interrumpeerde de melomaan. 'Je neemt me de

190.