Plattelandjes

Nu zijn die kindertjes groot en verleden week hadden we een Haagse logée, een bejaarde dame, die op een middag het aandachtig-zwijgend kijken naar de plechtigheid van het vleessnij-den verbrak en over haar voorsnijmes begon te spreken. De tand des tijds had het 'zware builen' geslagen en ze had het, ter verjonging, naar Bastet gebracht.

Mijn achttienjarige glimlachte en haar glimlach zocht een weerklank in glimlach bij ons, maar stuitte op lichte verwondering. Want wat viel hier te glimlachen?

En Bastet, zo keuvelde onze gast, Bastet had haar gerustgesteld, het mes kon nog heel goed mee, een poos.

Weer die glimlach, die ondervragende blik, en eindelijk, tot de gast:

'Wat grappig! Heet die winkel dan naar Bastet...?'

'Naar Bastet?! Maar beste kind, die winkel hoort van een zekere meneer Bastet!'

'En wat zou dat? Wat dacht je, wat bedoel je eigenlijk?'

Toen lazen we op het jeugdig gelaat die eigenaardige stemmingswisseling, als een lang gekoesterde mening plotseling een dwaling blijkt, een oude indruk een misverstand; we lazen de innerlijke omwenteling, in strakke verbijstering eerst, in een glimlach daarna en die glimlach brak al duidelijker door en groeide tot een schater...

Schrijvende, o schrijvers, sprekende, o sprekers, zaaien wij onze woorden en somtijds schiet uit het simpele zaadje een bizar gewas!...

Wat bleek?

Al die jaren had ze mij, bij voorkomende gelegenheden, over het Mes van Bastet als over de gelijkenis der verbijsterende veelzijdigheid horen spreken, in later jaren had zij het, op haar beurt, bij anderen te pas gebracht en altijd door het Mes beschouwd als een broertje van Damocles' Zwaard - het eeuwig dreigend gevaar -, van der Danaïden Vat - de nutteloze arbeid ־, van Sisyphus' Rotsblok - de altijd door vergeefse poging-, van Procrustus'Bed - de

123.