Plattelandjes

der gedrapeerd, arm in arm schrijden ze voort op suède schoenen. Ge komt ze achterop of tegemoet, ge kijkt er toevallig een in het gezicht - is dat niet slonzige Mietje of Grietje, die als ze bij u komt werken een poos nodig heeft om de reuk van de ouderlijke woning kwijt te raken? Neen toch! ? Neen... het is een dame, en niet maar zo gewoon een dame, doch een hoogst artistieke dame, die minstens één keer bij Hamdorff heeft geëxposeerd of althans gedanst! Ach schone, open eens even uw mond! Lang onverhoord blijft de onuitgesproken bede niet, en de twijfel ijlt op de vlucht voor dat zo vertrouwde stemgeluid, dat familiare accent. Het is Grietje, en die daar, met het veelkleurige zijden knierokje en het kokette hoedje, dat is Mietje of Pietje. En onwillekeurig gaan uw blikken naar de smetteloze zijden kousen en uw gedachten naar de omgeving waar die zoéven aangetrokken zijn en de vrees bekruipt u dat de 'lading' wel eens minder vlekkeloos dan de 'vlag' zou kunnen wezen!

En ge denkt aan de moeders, de grootmoeders... en ge ontdekt geen spoor van die geleidelijke overgang van armoede naar wat welstand, van wat welstand naar degelijkheid, van degelijkheid naar gezeten overvloed en van daar naar verkwistende wuftheid, die de geschiedenis van zo vele geslachten is. Neen, Hildebrand, met uw lijnen van geleidelijkheid raakt het overal gedaan, maar nergens zó radicaal als hier, en Pennewip, uw piramidale indeling, de arbeid van uw arbeidzaam leven, gaat stellig nergens meer geheel, maar nergens misschien zo totaal niet op als in dit grillige, kluchtige, paradoxale Laren, het land van vele lijnen, maar niet die der geleidelijkheid...

'Dat wordt er een...'

Daar kwam hij aan, de donkere oude belleman, achter zijn rammelend, tjinkelend karretje, en ik had hem in zo lang niet gezien, en ik

in.