De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

vrijt bij maneschijn....” En ze was gloeiend rood geworden, want het was een heel onfatsoenlijk liedje en ze had zich losgerukt en zich omgekeerd en was weer gauw door het parkhek naar haar broer en schoonzuster teruggegaan.

Ze had die Karei Oostmeyer daarna in geen maanden, pas veel later teruggezien, en hij had haar niet eens herkend! Maar toen ze een dag of wat later op school weer zongen van „Hoort ge dat lied....” toen was al het heerlijke van die ene, enige avond weer teruggekomen.... als een zoet geluk door haar borst, als een krop in haar keel... en tegelijk was het haar geweest, als hoorde ze dat andere, dat slechte, onfatsoenlijke liedje: „Als in het park de bladeren vallen, en men vrijt bij maneschijn”.

En nu ze vandaag dan allemaal die liedjes van voorbije

jaren zongen.....nu had ze ineens aan het verlangen geen

weerstand kunnen bieden.... en ze had het gevraagd.... en nu schaamde ze zich eigenlijk.... omdat niemand vermoedde.... ze schaamde zich en ze genoot, en ze zong met neergeslagen ogen en voelde haar wangen gloeien.... Ze zongen ook nog: „Wat is het in onze streek toch goed, hoera, hoera!” op verlangen van Gien.... Het was een herinnering uit de derde klas aan een geïmproviseerde danspartij in de gymynastiek.... de leraar verhinderd.... de directeur uit de stad.... stilletjes gebleven.... Door uitgestuurd om toeters en taai-taai.... zelf de kachel aangemaakt, de lampen aangestoken.... Maar terwijl ze het lachend, opgeruimd zongen, met overdreven nadruk op de hoera’s van het refrein, zag Nel ineens een pagina voor zich van „Waarheid en Dromen”, en deze regels: „Wie Vader en Moeder liefheeft boven Mij, is Mijns niet waardig....” en schemeringen van sneeuw, die dag gevallen.... Toen had ze voor het eerst gevoeld het onderscheid tussen verzet om een overtuiging en verzet uit baldadigheid.... O, wonderlijk, wonderlijk, dat terugkomen der dingen, verbonden aan klank en zang....

Plotseling.... de bel, en een grote stilte, van allemaal tege-

272