De klas van 12

DE STORM

en trok de kinderen naar zich toe. Ze keek Let even in de ogen en Let las duidelijk in de hare: „Zó is alles het beste.”

En ze dacht aan Barts woorden van zoeven. Hoe had hij het ook gezegd? „Dat vader mooi gestorven is... ” In een branding, in de strijd voor de levens van andere mensen. En nu.... voor alles beveiligd en van alles bevrijd. Geen voortdurende angst nu langer voor schandelijk ontslag, geen vernederende schorsingen en degradaties meer.... Weg de sombere toekomstvrees.... de nijpende voorgevoelens, hoe het met hem en de zijnen aflopen zou.... de bedreiging van armoe, schande, ondergang.... Zo voelde, zo begreep ze het, toen ze stil in het stille huis op de tenen naar beneden liep. Lea’s moeder had de kachel aangemaakt en koffie gezet.

„Hier, een sterk kopje. Dat zal jullie goeddoen.”

„Waar is Corrie?”

„Die is bij ons. Daaf heeft haar meteen meegenomen.” „Wie praten daar, in de andere kamer?”

„Mijn man.... en de dokter....”

„Over.... moeder...?”

„Ja. Er zal raad moeten worden geschaft. Zó kan het niet blijven.”

Er sneed een vlijm van pijn door haar heen. Maar ineens schrok ze op. Zacht werd er op het raam geklopt.

„Wie kan daar zijn?” fluisterde „tante Jet”, dodelijk ontsteld.

Maar Let had het ineens begrepen....

Haar hele gezicht werd warm.

„Ik weet het wel....” zei ze haastig en liep naar de deur. Hij was het werkelijk, Wim. Hij sloeg in de donkere gang de armen om haar heen en een onzegbaar gevoel van geluk en troost doorstroomde haar. Even later zat hij naast haar aan tafel, haar hand in de zijne.

„Maar hoe wist je...?”

„Er hing een bulletin.... en toen ben ik gaan informeren op het havenkantoor.... Hoe is je moeder eronder?”

249