De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

dat het ten minste maar de zusters-zitkamer was. Een heel gewone kamer, had Jeanne gezegd.

Twee minuten.

„We gaan nu maar,” zei Anke zacht. ,,Ga je mee, An?” De anderen keken ze na. Nu ging het gebeuren, nu zouden ze het dadelijk weten. Lea had ijskoude handen en ijskoude voeten, maar haar hoofd gloeide, als stond ze voor een hete oven.

„Wie zal het vragen...?” zei Anke tot Anna, terwijl ze door de zon de straat overstaken.

„Jij maar....”

Anke zuchtte diep als om haar adem te bevrijden, dat ze haar stem zou kunnen beheersen....

Even later gloeide de koperen schelknop in haar klamme hand, het galmde binnen, lang en diep, het was ineens alsof ze tot over de knieën in golven heet water stond.... daar kwam een stap, daar week de deur, een koele luchtstroom woei naar buiten, een ziekenhuisgeur en wat bloemenreuk.

Ze keken sprakeloos naar het bleke gezicht in de witte kap, naar de vragende, donkere ogen, die al schenen te begrijpen, eer ze een mond hadden opengedaan, en begrijpend nog somberder werden. Heel zacht klonk de stem:

„Wat wenst u...?”

„We komen vragen.... de operatie van mijnheer Ade-link...?”

De diacones knikte en zweeg; aldoor stroomden koelte, ziekenhuislucht en een zwakke bloemenreuk om haar heen de open deur uit en de hitte buiten in.

„Bent u familie...?”

„Neen, we zijn leerlingen.”

„O....” ze wachtte even, liet er dan op volgen, langzaam, rustig: „Mijnheer Adelink is tijdens de operatie overleden....”

De meisjes verroerden zich niet, ze gaven geen geluid, ze keken, keken, naar het bleke gezicht, ze staarden langs

220