De klas van 12

ZUSTERVETE

kregen en die op vroegere acte-examens opgegeven waren.

Maar al bemerkte ze dan aan zichzelf geen verandering —, wat leken haar de meisjes uit de nieuwe eerste klein! Zulke kinderachtige wurmen konden ze toch onmogelijk zelf zijn geweest. Anna beweerde, dat iedereen zo dacht over zichzelf; dat ook volwassenen altijd volhielden, knapper en groter te zijn geweest als kinderen, dan de kinderen van nu. Het was een soort „optisch bedrog”, zei Anna.

Maar niet alleen omdat ze in de vierde zaten, nam de hele school zo levendig deel in de breuk tussen Nel en Door — waarvan geen mens intussen het rechte wist — het was ook wel degelijk omdat Nel vooral zo bijzonder interessant werd gevonden. Natuurlijk wisten ze in alle klassen dat ze schrijfster wilde worden, ja, sommigen beweerden dat ze het eigenlijk al was, en daarbij kwam dat ze niets bang was voor de zo gevreesde „baas”, en natuurlijk was haar avontuur op de school van Jansen bekend geworden en ze ging om met een heuse dichteres en ze was heel of half verloofd, en ze droeg, de laatste tijd vooral, heel andere jurken dan de rest.... was het wonder dat het plotseling geschil tussen de beide vriendinnen iedereen bezig hield, en dat iedereen ijverig naar de oorzaak vorste?

Sommigen hielden vol dat de jaloezie van Door op juffrouw Baarslag de enige oorzaak was, Inderdaad ging Nel de laatste tijd druk om met de dichteres. Want Hille-gonda Baarslag was dichteres, en ze was heel lang en schriel, met een smachterig gezicht en smachterige blauwe ogen. Ze ging heel bijzonder gekleed in vreemd-kleurige „gewaden” — japonnen durfde je het bijna niet noemen, heel mooi en heel nieuwerwets, zoals niemand anders in het stadje droeg. Het heette: Liberty! De enkelen, die haar kenden, vertelden dat ze in haar kamer twee canapé’s had staan —, of eigenlijk heetten dat divans, want ze waren heel laag en zo breed als bedden,

201