De klas van 12

FEEST IN „DE WAAKZAAMHEID"

onbewegelijk in hun houdingen, tot opnieuw het scherm ze aan de blik onttrok.

Het eerste deel van het feest was nu afgelopen en onmid-delïijk vingen de toebereidselen aan voor het bal. Geen kwartier nadat het scherm over het Beethoven-tableau was neergegaan, was de toneelzaal in een balzaal herschapen, stoelen en tafeltjes langs de vier wanden. Keil-ners bestrooiden kwistig de grote, lege ruimte met kaarsenschraapsel. Buiten klonken paardenbellen, naar alle richtingen rolden rijtuigen weg —, de oudjes en de kinderen verlieten het feest, lieten hun plaats aan de dans-lustigen. Let en Lea hadden geboft —-, ze hadden een „bijzettafeltje” en twee stoelen veroverd in een bescheiden hoekje tegenover de fleurige muziekstellage, en Lea zat daar nu zielsvergenoegd en voldaan te kijken, maar Let wierp aanhoudend blikken naar een grote tafel, vlak vóór het toneel, waar „gereserveerd” op stond. Daar verschenen nu al gauw de spelers van zoeven door een klein onderdeurtje, vrolijk pratend en met gezichten nog glimmend na het afschminken en van voldoening tintelende ogen. En van het ene tafeltje naar het andere sprong het applaus rond door de zaal, voor de „bollebof” en zijn gasten, voor de fijne figuren van het prachtige Beet-hoven-tableau.

„Kijk.... kijk....” stootte Lea haar vriendin plotseling aan. „Daar heb je Leida Verkruysen. Waar loopt die zo driftig naar toe?”

Dwars door de zaal bewoog zich de gele satijnen jurk met de wapperende linten als een komeet. Ze ging naar de grote tafel, om Jeanne en Gien te begroeten en te complimenteren. Ma had gezegd; dat kon ze gerust doen, dat móest ze zelfs doen, het waren toch haar schoolvriendinnen. En als ze haar vroegen, had ma erbij gezegd, dan mocht ze daar gerust blijven zitten, aan die jongelui’s-tafel; dan hoefde ze niet bij ma en bij meneer en mevrouw Leendertz terug te komen. Leida’s hoop was gevestigd op Anke — die zou haar, meende ze, stellig een plaats

191