De klas van 12

FEEST IN „DE WAAKZAAMHEID"

bloed-rode halsdoek, wijde bruinfluwelen broek, groen-trijpen pantoffels; hij nam aan alle gesprekken deel, ging op alle grappen in, schonk, bediende, spoelde glazen, zwaaide als een goochelaar zijn reusachtige, splinternieuwe, bonte theedoek, liet mond en handen geen ogenblik stilstaan en vulde het toneel met zijn pittige bedrijvigheid....

„Wie is dat.... wie is dat...?” werd er overal in de zaal gefluisterd. Let en Lea keken elkaar met ogen vol lachende verstandhouding aan. Zij wisten het wel! Zij hoorden tot de ingewijden!

„Zijn Gien en Jeanne er ook bij?” fluisterde Lea. „Heb jij ze herkend?”

„Ik geloof die twee daar aan dat tafeltje half achter de kachel.”

„Wat.... die heilsoldatin, en dat kind in die grasgroene jurk...?”

„Ja, dat is Jeanne, met de halleluja-hoed. En die andere is Gien. Gien stelt een onbezonnen meisje voor, die van huis weggelopen is, waarschijnlijk om aan het toneel te gaan of zoiets, en in die kroeg is terechtgekomen, en nu wil Jeanne haar bekeren.”

Inderdaad was de juffrouw in het blauw met de schuit-hoed druk bezig het „onbezonnen meisje” het ene trac-taatje na het andere onder de neus te duwen.

„Wat leuk voor ze, om er zo helemaal bij te zijn.”

„Ja....” zei Let verstrooid. Ze had alleen oog voor de „Bollebof”. Hij speelde zijn rol ook wel verbazend aardig, alleen het glazen spoelen en afdrogen ging hem alleronhandigst af. Het bedienen daarentegen zoveel te beter. Hij zwaaide op zijn platte hand een blad vol glazen en kommen tussen de tafeltjes door, als was hij zijn hele leven kellner geweest.

Maar de deur, opzij van de kachel, was opengegaan, en een oude man met witte baard en een kromme rug, gekleed als een Zigeuner, kwam binnenstrompelen. Hij leek een onbekende, keek min of meer verwezen rond en zette

185