De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

„O, heel aardig. Moeder houdt van modern. Moeder vond de kleur en de stof zo mooi. Wat zeggen ze hier?” „Juffrouw Content zit beneden. Toe, doe gauw je mantel uit.”

Let gehoorzaamde en Lea trok haar naast zich voor de spiegel, en daar stonden ze, in hun even-getailleerde „hangers”, de een lila, de ander goudbruin, met de witte zijden blouses erboven uit, heel modern in een wereld, waar stijve corsetten en nauwe ceintuurs en bandfluweel en „guimpjes” en ruches en strookjes nog oppermachtig heerschappij voerden....

„Zouden ze ons niet uitlachen?"

„Wie? Hier?”

„Neen, vanavond in „De Waakzaamheid”.”

„Och wel nee. We zullen heus de enigen niet zijn. Die dingen worden al zo lang gedragen.”

„Hier in de stad toch niet.”

„O, hier in de stad! Daar komen ze altijd met de nachtschuit.”

Lea keek haar vriendin maar weer eens van terzijde aan. Wat was die Let plotseling veranderd! Al het „geslagen-hond-achtige”, zoals Jeanne Sixma het placht te noemen, was plotseling uit haar houding verdwenen, had plaats gemaakt voor een luchtig zelfvertrouwen, bijna overmoed. Ze liep en sprak als iemand, die uit een verdoving is ontwaakt.

Beneden in de huiskamer werd druk gepraat, maar ineens verstomden de gesprekken, nu ze binnenkwamen. Dolf klapte in de handen en riep: „Bravo, bravo! Leve de elegante hobbezakken.” Hij nam Daaf bij de hand en samen begonnen ze een wildemansdans om de beide meisjes. Op het gejoel kwam Lea’s vader uit de winkel voor de dag.

„Wat is hier te zien?”

„Nieuwste mode!” wees Dolf.

Na de sombere voorspellingen van juffrouw Content viel moeder Schaap het resultaat nogal mee, maar ze wilde

176