De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

„Zeg, wist jij, dat Let en Lea misschien ook zullen komen...? Hoe vindt je zo iets?”

Leida was verrukt over zoveel familiariteit. Ma had gelijk —, nu beginnen ze haar ineens voor vol aan te zien. „Bespottelijk! Gewoon idioot.”

„Ja.... maar het is nog niet zeker....” Ze zweeg even, en vroeg dan aarzelend:

„Zeg, zou jij er misschien niet achter kunnen komen, op de een of andere manier, of ze werkelijk van plan zijn om te gaan, die twee?”

Leida was zó gevleid met die vererende opdracht, dat ze niet eens vroeg, waarom Jeanne er zelf niet naar informeerde, en Jeanne kon dus haar uitvluchtje voor zich houden. De waarheid was, dat ze zich niet blootgeven wilde, maar dat ze het toch verlangde te weten, om Wim Wendelaar te kunnen waarschuwen tegen Let.

Ze spraken elkaar, Wim en Let, dat wist ze zeker, maar waar en hoe, daar kon ze niet achter komen. En ze had een somber voorgevoel dat Wim dat dronkemanskind voor het souper zou vragen, misschien al had gevraagd. Ze had zo vast gehoopt dat hij haar zou vragen, ze had zelfs Koos opgestookt hem een wenk te geven.

Maar Koos had haar vierkant uitgelachen. Nu had ze Frits van den Burg als soupeur, en Frits kon heel gezellig zijn als hij wilde,maar iederen wist dat hij verliefd was op Netty Vinkensteyn en alleen haar had gevraagd omdat Netty niet kon komen, door het trouwen van haar zuster die dag.

Leida Verkruysen had zich dadelijk ijverig van haar opdracht gekweten....

„Ik hoor dat jij ook gaat, Lee, naar „De Waakzaamheid”?”

„Ja.”

„Jullie hebt zeker vrijkaarten?”

„Ja.”

„Ga je met je aanstaande?”

172