De klas van 12

FEEST IN „DE WAAKZAAMHEID"

De enige in de klas, behalve Gien en Jeanne natuurlijk, die er ook heel veel over hoorde spreken, was.... Lea Schaap!

Dat was eigenlijk door een toeval zo gekomen.

De Kattenbellers waren vol geestdrift ingegaan op Koos Sixma’s verzoek. Ze wilden met alle liefde die stumpers aan een duitje helpen. En ze zouden dan meteen de mensen in dat kleine stadje eens laten zien, wat zij, de illustre leden van de illustre „Kattebel” wel presteerden.

Een cabaret-avond zou het zijn en cabaretavonden zijn nu wel bekend genoeg en al bijna weer ,,afgezaagd”, maar ze waren toen iets gloednieuws, pas uit het buitenland, uit Duitsland en Oostenrijk, naar hier komen overwaaien. En er moesten, voor deze gelegenheid, ook een paar nieuwe nummers op het programma worden gebracht, van de meeste oude was voor hen-zelf de aardigheid alweer af. Op een Zondag waren ze allemaal bij Koos Sixma bijeen gekomen en na de vergadering — het was lekker winterweer, niet al te koud en er lag wat sneeuw -— had Koos voorgesteld ze het stadje eens te laten zien, het oude grachtje en de oude pittoreske geveltjes, nog hier en daar tussen de nieuwe huizen te vinden. Zo waren ze dan ook langs de in de oude stijl gebouwde en verfraaide kunsthandel van Lea’s vader gekomen en getroffen blijven staan.

„Wat ligt dat huis daar mooi achter die bomen.”

„Wat staat het aardig, zo in de sneeuw.”

„En wat liggen er goede dingen! Zeg, Sixma, ik had niet gedacht dat jullie hier in het stadje een werkelijke kunsthandel rijk waren!”

Koos wist het zelf ook niet. De Sixma’s waren over het algemeen niet bijster artistiek aangelegd, en Jeanne interesseerde zich al buitengewoon weinig voor de familieaangelegenheden van Lea Schaap.

Het gezelschapje verdeelde zich nu over de beide winkelramen. Voor het ene waren de eigenlijke kunstvoorwerpen uitgestald, voor het laatste meer de goedkopere

155