De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

Zaterdag was voorgevallen. Ah, daar kwam Jeanne aan. nu dadelijk even vragen.

, Jij bent zeker ook gevraagd op de Loofhut-partij?”

Ze deed haar best, haar toon goed schamper en onverschillig te doen klinken.

„Ik?” antwoordde Jeanne. „Hoe kom je erbij? Dan zou ze toch wel stapel hebben moeten zijn, om mij te vragen.” ,,Vind-je het niet raar, dat ze mij heeft overgeslagen?” zei Gien even later een beetje verslagen tegen Anke van den Burg. ,,Ik had niet gedacht dat ze zó haatdragend zou zijn.”

,,Ze is ook niet haatdragend,” antwoordde Anke, die, na al het voorgevallene, wel enig vermoeden had van wat er omging in Lea.

,,Ga jij?” vroeg Gien.

,,Ik denk het wel -—, waarom niet....?”

,,Ik dacht misschien.... dat je geen lust zou hebben....” Ze bleef nog even staan. Beiden dachten ze aan hetzelfde, aan dezelfde: aan Herbert, daarginds in Weenen! Maar Anke wilde niets vragen en Gien durfde niets vertellen.... van die „brillante verloving”, waarover hij nu pas weer zo opgewonden had geschreven, van dat portret in de brief, waar ze allemaal op hadden zitten staren, zó mooi, zó elegant.... Arme Anke..... een school

meisje.... een „kwekeling”.... best mogelijk dat Herbert in Weenen nooit meer aan haar dacht.

En zij aan hem? Daar kwam je niet achter. Frits praatte wel veel, maar hij vertelde eigenlijk niets en Emmy was zó vervuld met haar eigen verloving....

Wie had het ooit allemaal van Herbert kunnen vermoeden.... mijmerde Gientje in het naar huis gaan. Hoeveel maal hadden ze haar niet gezegd, dat ze die flinke broer wel tot voorbeeld mocht nemen, tot een voorbeeld van energie en ernst. Het had ook allemaal in het begin wel zo geleken. En die vriendschap met Anke, al was hij dan een jaar of vijf ouder, dat paste zo helemaal in zijn karakter. Anke ook was sterk en ernstig, van kind af vol

144