De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

„Zeg niets.... zeg hier op straat niets....” smeekte Nel. „Anders ga ik gillen van het huilen.”

Hulpeloos keek Tine rond. Daar kwam juffrouw Schna-bel al aan. Zoet op een afstand, veilig terzij van de weg, wachtte de klas.

„Kan ik wat doen?” vroeg ze vriendelijk. „Is er iets akeligs gebeurd?”

Nel kon niets zeggen, Tine antwoordde voor haar.

„Iets vreselijks, juffrouw.... Zou mijnheer Kroon het heel erg vinden, als ik haar even naar huis breng? Ik kom dadelijk terug.”

„Welneen.... natuurlijk niet.... ga maar gerust, hoor!” En ze knikte Nel nog eens vriendelijk toe.

„Zo,” zei Tine hartelijk, en pakte Nels arm. „Nu ben je tenminste niet zo alleen. En als je niets vertellen wilt, dan hou je maar rustig je mond.”

„Och....” kwam Nel schor. „Er is zo weinig te vertellen. Hij treitert-me van de eerste dag af.... verkoopt hatelijkheden over „romannetjes schrijven”, over „correspondenties met jongeheren”.... de baas heeft hem natuurlijk allerlei onzin over me verteld.... en hóe verteld.... dat kun je wel denken. Hij behandelt me of ik een van die polderjongens ben, die daar bij hem in de eerste klas zitten.... laat me allerlei onsmakelijke karweitjes doen... nog geen één enkel uur heb ik eens behoorlijk les gegeven.... iedere keer moet ik met gevonden rommel de klassen door.... overal een vuile zakdoek vertonen.... vragen van wie hij hoort.... Vroeger werd die boel op een tafeltje in de gang gelegd, konden ze zelf gaan kijken.... Stel je voor, zeg, Tine.... hij noemt me bij mijn achternaam.... Van Zanten” schreeuwt hij door de hele school....”

Ze zweeg even, voelde met haar hand aan haar wang.

„Is het geen schande....” barstte ze dan ineens uit.......dat

ik om die kerel zó over straat moet lopen...?”

„Hoe kwam hij er eigenlijk toe?”

„Omdat ik genoeg had van het klompen-rechtzetten, van het rondgaan met vieze zakdoeken. Ik geloof dat die apen

116