De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

jongedames in rok en blouse, de vlechten om het hoofd gewonden of opgenomen in een strik.

Het feit vooral, dat je in de derde „kwekeling” werd, gaf je dat gevoel van volwassen zijn en van gewicht. Je zat nog wel in een klas, maar je stond toch ook al vóór een klas, je kreeg zelf nog les, maar je gaf ook les en de kinderen moesten natuurlijk „juffrouw” tegen je zeggen, en doen wat je ze zei! De hoofden en de onderwijzers aan de school, waar je je als kwekeling in het lesgeven moest oefenen, zeiden meestal ook juffrouw —, de onderwijzeressen noemden je natuurlijk bij je naam. Maar soms mocht je hen ook bij hun naam noemen. Dat was haar allemaal verteld door de meisjes uit de vorige derde klas, die nu vierde waren en „voor de acte zaten”.

Ze wisten ook al hoe het toeging op de verschillende scholen in de stad. Op de Opleidingsschool was plaats voor drie —, en daar wou iedereen natuurlijk dolgraag heen, maar degenen, die er vroeger als leerling waren geweest, kwamen het eerst in aanmerking. Dat waren dus van hun klas Anke, Jeanne en Gien. Op elk der „volksscholen” was plaats voor twee. Op de school van mijnheer Dubbeldam scheen het nogal saai, behalve dan dat Door’s vader er onderwijzer was; van mijnheer Note-boom viel ook niet veel bijzonders te vertellen. Over mijnheer Kroon waren de meningen verdeeld —, sommigen dweepten met hem, anderen vonden hem „een engerd”. Hij was een stille, een beetje vreemde man, helemaal geen echt deftig „schoolhoofd”, meest nogal slordig gekleed en met een baard van een dag of drie. Je zag hem zelden zonder een pijp in zijn mond.

Nel van Zanten beschouwde het feit dat hij bevriend was met mijnheer Adelink als een voldoende aanbeveling, maar de meesten vonden die zienswijze al te optimistisch. Het was lang niet hetzelfde waar je werd geplaatst en alles hing af van de directeur. Sommige hoofden beschouwden het als hun taak om te zorgen, dat de kwekelingen ook inderdaad wat leerden, anderen lieten ze maar

104