Prometheus

Absolute, zooals de liefde dat andere nimmer-falende lokmiddel is, waardoor de mensch de zelfbestendiging van het Absolute, en niet alleen onder de categorie der lichamelijke voortplanting voltrekt en de Haat, dat nimmer-falende lokmiddel, waardoor het Absolute bij middel van den mensch de versmelting der afzonderlijkheden, dat is de eigen zelfopheffing, keert.

Van dien aard weet de volslagen-bewuste mensch voortaan Geloof en Hoop.

De volwassene houdt het kind, dat loopen moet leren, uit de verte een blinkend voorwerp, de blanke maan, de stralende zonsondergang! — als een lokmiddel voor. Het ijlt met uitgestoken handen op het begeerde toe — en altijd verder wijkt het van hem terug en nimmer zal hij het bemachtigen — maar het loopt, het loopt! En om dat ,,loopen" — om die menschelijke activiteit, waardoor het Absolute zichzelf verwerkelijkt, het Woord zichzelf vervult, daarom alleen is het te doen. De blinkende maan, de stralende zonsondergang — ze bestaan niet, alle illusies, alle Geloof en Hoop tezamen, ze hebben geen anderen dan hun functioneelen inhoud.

Wanneer ,,het kind" — de mensch, die dat kind is — wanneer het kind zulks gaat beseffen, voelt het zich eerst gedupeerd en dan bevrijd — eerst Hebbel en dan Brotteaux! Het wil niet langer ,,loopen", het zal wèl wijzer zijn! Het zal voortaan het Absolute Moeten te slim af wezen! Totdat het merkt dat het toch loopt — maar loopt als een dronken-man, her en der gedreven door zijn onbewuste instincten, omdat het aan ,,loopen" — aan handelen, aan leven, aan actief-zijn — niet ontkomt. En dan, ten allerleste, kan het „kind", daarin pas waarlijk tot mensch gerijpt, daarin pas volwassen geworden tot dat „Absolute" — dat is: tot het Redelijke in zichzelf — zeggen: berg uw zonsondergang en uw blinkende maan, uw Geloof en uw Hoop — ik loop toch well Ik wil als Lorenzaccio mijn hart en mijn onschuld werpen in de schaal, die nimmer kan en zal en mag overslaan, ik wil „Prometheus" zijn en tegen „Jupiter" strijden, zonder illusies en zonder ficties, de dwaasheid en de bezoedeling op mij nemend, terwijl ik toch in Jupiter mijn eigen spiegelbeeld herken, dat zijn zal, zoolang ik-zelf ben, en langer, dat zijn zal zoolang Leven is.

596