Prometheus

Nimmer zal dus de mensch tot het tweede moment, tot de redelijkheid kunnen komen, zonder door het eerste moment, de rechtvaardigheid te zijn heengegaan — dit is zijn natuurlijke ontwikkelingsgang, projectie van den logischen zelfontwikkelingsgang van het Absolute — en daarom, al laat zich een Don Quichotte zonder Hamlettisme denken — hij blijft dan in het ,,eerste" moment, gaat daarin op (= onder) — een Hamlet zonder Don Quichottisme laat zich niet denken.

Zoo dan zijn wezen van Hamlet hem leert, dat ,,nothing is either good or bad, but thinking makes it so", en daarmee het nutte'looze, eenzijdige en kortzichtige van de daad — zijn oude wezen van Don Quichotte zal altijd en immer een bron van ,,inconsequenties" wezen. Als hij niet vooraf een ,,rechtvaardige" is geweest, voordat hij een ,,redelijke" werd — dan is zijn redelijkheid de ware redelijkheid niet. De vrucht doorloopt haar ontwikkelingsstadium, van knop tot bloem, van vruchtbeginsel tot rijpe vrucht en behoudt de ,,litteekens" van haar vorige staten — een vrucht, die niet vooraf knop en bloem en vruchtbeginsel zou zijn geweest, is een wassen vrucht, zooals burgerjuffrouwen ze onder stolpen bewaren, levenloos, onbelangrijk, onecht.

De inconsequentie, de onwijsheid van den redelijke, van den wijze, is het merkteeken der echtheid, de toetssteen van zijn wijsheid — ze is het getuigschrift, dat hij ,,de voorafgaande klasse met goed gevolg doorliep" en vraagt men dengene, die zich voor redelijk, voor wijs uitgeeft, naar het ,,kleed van kemelshaar, dat hij versleet in de woestijn," dan kan hij niets beters doen dan wijzen op zijn inconsequenties!

Daarom zijn alle grooten, alle wijzen der aarde ,,inconsequent" geweest — als teeken dat hun wijsheid ,,echt" is.

Shakespeare heeft in ,,Hamlet" den Brutus getoond, in een ,,symbolisch" gesprekje met Polonius, dien hij dooden zal:

Polonius: (I) was accounted a good actor.

Hamlet: What did you enact?

Polonius: I did enact Julius Caesar, I was killed o' the Capitol; Brutus killed me.

Wie was ,,inconsequenter" dan Plato, die, als ,,redelijke" zoo goed wist, hoe het den ,,rechtvaardige" zal en moet vergaan en tegelijk als „rechtvaardige" droomde van een Staat,

570