Prometheus

vooraf. Hij weet dat de menschen laf en kortzichtig zijn, niet verder begeeren dan eigen belang, onvatbaar voor bovenpersoonlijke idealen en verlangens, en toch...

,,Mais pourquoi tueras-tu le due, si tu as des idéés pareilles ?" Op die vraag van Philippe volgt dan de hartstochtelijke ontboezeming, die ons de Daad als Lorenzo's laatste realiteit, zijn laatste levensgrondslag openbaart. In de verwarring van ,,schijn'' en „wezen" ging zijn illusie, ging zijn persoonlijkheid ten onder. Hij noemt zich een skelet, waarin de Daad de laatste levenssprank — „1'ombre de moi-même — ... de Daad ״le seul fil qui rattache mon cceur a quelques fibres de mon cceur d'autrefois".

״Je glisse depuis deux ans sur un mur taillé a pic, et se meurtre est le seul brin d'herbe ou j'ai pu cramponner mes ongles."

En zoo er, behalve dien drang naar zelfverwerkelijking en de zucht, zich te rehabiliteeren — il faut que le monde sache qui je suisl — nog iets anders is dat hem tot den moord op Alexander drijft, zoo is dat het gevoel van Judith, toen ze Holofernes doodde en op hem haar eigen nederlaag wreekte.

Dit bleef van ״Brutus", van ,,Prometheus" — en waar is de hooggestemde menschheid, jubelend om haar bevrijding, die Schiller zich droomde, die Shelley zag, in de stralende apotheose van zijn Prometheus?

AVat doen de republikeinen, als Lorenzo hun in den avond vóór den moord zijn voornemen aankondigen komt? ״...Ils font des armes dans leur antichambre, en buvant du vin du Midi de temps a autre, quand ils ont le gosier sec."

En nadat de daad is volbracht en Lorenzo den ouden Philippe den sleutel komt brengen van de kamer, waar Alexander dood ligt?

,,Laisse-moi t'appeler Brutusl O, mes amis, mes compa-triotes..." Maar Lorenzo voelt zich, nu hij zelfs niet meer actief kan zijn, nu zijn laatste doelwit hem ontviel, ״plus creux et plus ־»ide qu'une statue de fer-blanc."

Ze staan aan het venster, Philippe opent het.

״Ne vois-tu pas un courier qui arrive? Mon Brutusl Mon grand Lorenzo 1 la liberté est dans le ciel; je le sens, je la respire."

Maar Lorenzo krimpt bij de woorden van den ouden prater:

524