De verlatene

Ook soep vooraf en pudding en vruchten toe. Alles van mooie borden, met zilveren lepels en vorken. Het dessert uit fijn kristal, vingerkommen en messenleggers naast het bord; een groot, blank servet voor haar. En mevrouw zoo vriendelijk, die naast haar zat en haar van alles bediende. En na den eten thee in de veranda, met nog meer lekkers. En Lizzie's vader voortdurend aan 't lachen en grapjes maken, een aardige man!

De gevolgen waren minder aardig geweest. Moeder zóó boos, als ze haar nog nooit had gezien, omdat ze zonder bericht of verlof was weggebleven en van hen allen 't middagmaal had verlaat en bedorven, wijl Daan en Jozef allebei op den zoek waren geweest naar haar. En moeder had gedreigd, dat vader 't zou weten en dat ze zou opgesloten worden, als. ze 't nog eenmaal waagde te blijven eten bij anderen.

Lizzie had haar nog herhaaldelijk gevraagd en ook mevrouw, maar ze had nimmer meer gedurfd. Doch een wrok was in haar gebleven, omdat haar dit heerlijke, zoo gemakkelijk te bereikene, weer werd ontzegd. Ze wist het wel, Lizzie's eten was niet kosjer. En kwaadaardig bedacht ze, dat ook aan deze ontbering weer schuld had haar gehate Jodin zijn. Kosjer of niet kosjer, 't kon haar wat schelen. Je moest eten wat 't lekkerst en doen wat 't prettigst was. Ze zeiën wel, dat je daarvoor in de hel kwam, maar dat waren natuurlijk enkel praatjes om je bang te maken. Goed voor kleine kinderen.

Die Roosje, dat malle kind, geloofde daar nog aan, en had bij Tonia Fokker geen brood met leverworst durven eten, omdat ze dacht, dat ze dood zou neervallen, zoodra ze haar mond er aanzette! Ze moesten bij haar, Esther, met zulke praatjes aankomen! Zij had allang een boterham met garnalen op, en al had ze gegriezeld bij 't allereerste hapje, 't had heerlijk gesmaakt en 't was haar best bekomen. Paling

92