De verlatene

aangelegd, — toen kwamen de nieuwe bewoners.

Op een middag uit school komend, zag ze voor het raam een dame en een kind zitten. Ze schrok, zóó prachtig als ze die vond. De dame droeg een blouse van oranje-satijn, dat door de ruiten scheen heen te vlammen, en 't kind was in lichtblauw, het lange, blonde haar aan weerszijden met witte strikken opgenomen. Ook het haar van de dame was blond en hooggekapt.

In een duizel van verrukking liep Esther naar huis. Op 't buurtje ontmoette ze Tonia Fokker, die jarig was en meisjes had op haar erfje. Ze liep in haar Zondagsche jurk haastig naar den kruidenierswinkel, om koekjes te halen.

״'k Ben jarig...." riep ze Esther toe. ״'k Heb meissies bij me, 'k ga naar Kools om koekjes en om zuurtjes." Maar Esther keek laatdunkend op 't kind neer.

,,'t Zal wat bijzonders zijn, die meissies van jou."

Tonia werd kwaad, begon rad en welbespraakt te kijven.

״Omdat 'k jou niet gevraagd heb, smerige Jodin, daarom zeg je dat nou.... Je zussie heb maar wat erg gebedeld om mee te magge doen, maar 'k wou geen smausen op 't erf. Ze is grienend naar d'r huis gegaan."

Boos liep Esther door. Ze beproefde nog aan 't mooie huis te denken, aan de dame met de oranjeblouse en het blonde kind, maar de goede stemming was weg. Ze hoorde voortdurend het ״Jodin" en het ״smaus" van Tonia Fokker tergend in haar ooren naklinken, inwendig schold ze en toornde ze. Nou hadden ze Roosje weer weggejaagd, de krengen, de valsche beesten.... Wacht maar, als zij maar eenmaal rijk was, als zij maar in haar mooie huis woonde....

Thuis wachtten ze haar met 't eten. Moeder knorde,

77