De verlatene

met bloem-en-blad-werk geborduurd. In de tuinkamer zouden rieten stoeltjes komen, zooals ze die bij den burgemeester had gezien, en aan het houten dak van de verandah — die in lichte tinten met bloem-randen moest worden geschilderd — zouden het heele jaar door kurken mandjes vol kleurige bloemen hangen aan koperen kettingen. Hoe rijk zou dat lijken, van den weg af gezien en hoe zouden ze haar benijden!

In den voortuin zou ze alle dagen theedrinken, zij héél alleen, met een tafel vol zilver en blinkende dingen. Een schel vóór haar op 't theeblad en dan eiken keer de meid bellen — die in 't zwart zou moeten zijn met zoo een klein wit mutsje, als de meiden van alle deftige menschen droegen — en zich lekker door haar laten bedienen en zelf stilletjes zitten in een mooien leunstoel, met een zijden japon aan of een dunne witte vol strooken en kanten.

Zóó dikwijls stond ze daar, zoo intens zag ze de rijkdoms-visioenen — waarvan ze met geen woord en tegen niemand sprak — dat het gedwongen zich losmaken er van haar telkens meer pijn deed. Soms ook gebeurde het, dat de werklieden haar uitlachten als ze daar stond in den regen en strak en gretig toekijkend, dat ze haar wegjoegen en ״malle Jodin" nariepen of ״kale smaus".

Toen het huis voltooid was en van het inwendige niets meer te bespeuren, verplaatste zich haar belangstelling naar de uitwendige afwerking en naar den tuinaanleg; een nieuw voorjaar was intusschen begonnen, en op den dag, dat in den nog onopge-ruimden tuin een perkje week-blauwe en gele cro-cusjes ging botten, herinnerde ze zich plots met bitterheid het bezoek van haar nichtjes in het verleden jaar, en hoe zij toen was beschaamd gemaakt door de rijke kinderen in het Park en door Loesje Bonten, die haar uit de serre had aangekeken en niet gegroet.

75