De verlatene

Daan luisterde niet en sprak niet mee, hij had moeders boek naar zich toe getrokken, zat er stil in te bladeren. Onder de suizende lamp, temidden van het snoepen en krieuwen zijner zusjes, het gepraat der mannen, waarnaar moeder glimlachend zonder meepraten luisterde, terwijl noodend tot toetasten, las hij verrukt van de witte, groene en hemelsblauwe behangselen, gevat aan linnen en aan purperen banden, van porfiersteen en marmer, van albast en van kostelijke steenen----

En starend in de lamp, voelde hij zich inwendig beven, overpeinsde hij hoe heerlijk het zou zijn geweest, te leven in die aloude tijden van macht en van pracht en van schittering.

XV

Toen de koude dagen voorbij waren en de kans op vorst geweken, werd er voortgang gemaakt met den bouw van een groot, nieuw huis, aan het einde van de Parkstraat, waarmee in den vorigen herfst reeds aangevangen was.

Allen dag als ze uit school kwam, stond Esther daarnaar te kijken, gretig om te weten hoe van 't begin af zulk een rijk huis werd gebouwd en ingericht. Naarmate het huis meer vorm kreeg, in kamers werd afgedeeld en voltooid, hield het haar aandacht meer bezig; zoo dikwijls ze er voor stond te kijken, stelde ze zich dan voor, dat haar huis daar werd gebouwd en dat al die werklieden daar bezig waren in opdracht van haar alleen. Ook meubels dacht ze zich uit, krullige en fluweel-bekleede stoelen, rijk-gebeeldhouwde spiegelbuffetten, zooals ze die in een voornamen winkel had gezien te Amsterdam, gordijnen en kleeden van bloemig patroon, van fluweel en rijke zijden stoffen en ragdunne óndergordijnen,

74