De verlatene

smuk, de mannen rookten sigaren-met-bandjes en grolden gijntjes met vette keelstemmen. Ze slurpten en snoepten en ze zouden lekker soupeeren, omdat het ״Poeriem" was. De Megilla zou wel ergens liggen in een oude kast — of bij verhuizen vergeten zijn.

Jozef, met z'n meisje 't laatst binnengekomen, terwijl de roezemoes al in vollen gang was, voelde zich vereerd en verlegen tegelijk. Vereerd was hij vooral om z'n meisje, die daar nu samen-genood was met menschen, allemaal rijker en deftiger dan zij; maar hij-zelf zat verlegen in de Poeriempret en dacht ineens weer aan z'n vader en hoe die in 't oude huisje nu zou zitten met Roosje. Hij herinnerde zich een Poeriemfeest van jaren terug, toen de Rebbe was gekomen en de Megilla had gelezen, den dag, die apart was gebleven in zijn herinnering, omdat er toen voor 't eerst sprake was geweest van z'n gaan naar Amsterdam; hij wist ineens alles nog, wat ze dien avond hadden gedaan en gesproken, dien avond dat moeder nog leefde en iedereen vreedzaam was....

En even soesde hij weg.

Maar Saar, altijd nog, ook na haar verloving, lonk-lief tegen Jozef, den knappen neef dien ze, al had-ie minder dan Pim, al was-ie minder dan Pim, graag had genomen, als-ie haar had gevraagd, Saar vroeg hem, haar z'n theekopje aan te reiken en beter toe te tasten van het lekkers.

Ze zat, in haar geel zijden japon met grof zilvergalon, haar allerbeste, naast Pim, fatterig dikken jongen in een veel te nieuw grijs pak, veel te glanzende lakschoenen en met een schelroode das in het nauw-prangende boord, waarboven de vette grove kop met glimmend zwart haar en dikke lippen, benauwd uitkeek.

Max, naast Bets, was schriel en rossig en hij droeg een lager boord, om den vurigen rand van puistjes in z'n hals en onderlangs z'n ruwvellige kin. Op z'n

191