De verlatene

niet bang te zijn, met een snol of een Christenmeid zou hij niet aankomen, evenmin als Jozef! Maar pret-maken wou-ie en wat stak erin? Tijd genoeg om je in een huishouden en een nest kinders te steken....

Hij liep met een bot ״goeienavond" de deur uit, want hij hoorde z'n vader uit de bakkerij beneden komen en dien bleef hij liefst uit den weg. 't Standje hield hij te goed, dat wist-ie, maar eerst kwam de lol.

Jozef bleef nog en at later op den avond een boterham met gerookten zalm mee. Vader Kapper trac-teerde, de Poeriem bracht geld in, en als 't kon lijen, mocht je niet schriel zijn. De winkel was al donker en gesloten, toen hij wegging. Rebecca leidde hem uit. Ze praatten nog even na, kalmpjes en kusten mekaar op de stoep, bij z'n weggaan. Opgeruimd ging hij door de verlaten straten naar z'n kosthuis terug. Hij voelde zich volmaakt gelukkig in z'n zorgeloos bestaantje, z'n veilige toekomst en de rustige vrijage met z'n frissche, lieve meisje.

XXXII

Met meer dan twintig zaten ze in 't „salon", en de suite-deuren waren open en in de eetkamer stond al gedekt voor 't souper. Het was Poeriem, maar er werd geen herinnering gevierd — aan de redding uit de snoodheid van valschen Haman, vele eeuwen terug — en de Megilla, waarin het schoone en verheven verhaal van deugd en toegewijdheid is vervat, was niet — naar overoud gebruik — door den geleerdste en waardigste van het gezelschap ten gehoore gebracht.

Het was Poeriem en de kamers straalden van licht uit twee blinkende kronen, de tafels stonden gedekt en opgepronkt voor weelderig feest, de vrouwen hadden zich overdadig beladen met smakeloozen

190