De verlatene

best tevreden bevond. Niet graag had-ie er vandaan gewild, maar na z'n trouwen zou het er toch wel van moeten komen. Want Rebecca had nu al een begeerig oog geslagen op een knus bovenhuis je ergens in de Nieuwe Stad, gelijk aan dat, 't welk oom Manuel en tante Lena bewoond hadden.

Zij kwam daar graag, voelde er zich als bij familie, heel wat meer dan hij-zelf. Maar best vond hij het, nu hij haar immers z'n vaders huis niet aanbieden kon. Nu ze bij oom Manuel zoo vaak kwamen, was 't ruziën om vader met haar en met haar broer en met haar ouders tenminste gedaan. Oom Manuel werd langzaam-aan een aanzienlijk man en verving voor Rebecca's familie meer en meer Jozefs vrijwel vergeten vader.

Niet voor Jozef. Meer dan hij zei, kwelde hem z'n vaders koppige weerstand; smartelijk verlangen voelde hij soms naar het oude huis, naar al de vredige vreugde der voorbije kinderjaren. Hij was nu allang■ ingeburgerd, in z'n nieuwe bestaan voelde hij zich goed-en-wel Amsterdammer, maar toch telkens als hem de trein in het lage land daarginds terugbracht, als hij — meestal 's avonds, zoo een slippertje na z'n werk — het duistere stationsweggetje afwandelde, waar geen mensch liep en de wind droefgeestig jammerde door de boomen — dan voelde hij, hoe sterk hij aan 't dorp, aan 't oude buurtje, aan 't oude huis, met z'n diepste innerlijk nog was gehecht. Vader leefde nog in het oude huisje, in de kamer achter den winkel, waar ze in vroeger jaren met z'n allen hadden geleefd; hij was er nu alleen, wantrouwig tegen iedereen, mopperig en vergramd, met Roosje, die het huishoudentje dee. Nu en dan, des avonds, kwam hij er nog. Nooit meer zooals vroeger ״over Sjabbes" van Vrijdagmiddag af tot Zondagmorgen toe.

En ook de feestdagen bleef hij in Amsterdam en die bracht hij bij Rebecca's ouders door, in de mooie

187