De verlatene

ze haar drift en haar boosheid nooit kon terughouden. Zag ze dan, dat moeder verdriet had dan kwamen wel gauw de verteedering, de onstuimige, berouwvolle huilbuien, dan hing ze moeder om den hals en beloofde van nooit-meer-doen en van geen antwoord geven op wat bitse Esther zeggen zou. Maar een volgend keer ging 't weer precies zoo, de kinderen verdroegen elkaar voortdurend slechter.

Zoo kwam het, dat Roosje, toen ze thuiskwam met haar plan, te beproeven 't toelatingsexamen voor den eersten cursus der nieuwe Normaalschool te doen, gereeden steun vond bij haar moeder. Vader had er geen ooren naar, en de bezwaren die hij te berde bracht, waren van godsdienstigen aard: hoe toch moest het met schoolgaan en vooral later met lesgeven op Sjabbes? Roosje wist er zoo gauw geen antwoord op. Ze waagde de bescheiden vraag van naar school te mogen gaan, mits ze daar geen schriftelijk werk deed en de moeder waagde een even bescheiden ״dat kon dan wel". Maar vader wilde er niets van hooren, hij kende dat! Hij had genoeg aan één zoon, die deed wat hij wou! Al die studie voor meisjes was ook maar larie. Waarom bleef ze niet thuis bij moeder? Maar Roosje verweerde zich heftig tegen het weinig aanlokkelijke voorstel.

״Ik en Es den heelen dag samen, dat gaat toch niet, hè moeder?"

Moeder vond 't ook, dat het niet gaan zou op den duur.

״Maar op Sjabbes naar school, daar komt in ieder geval niets van in," herhaalde vader. ״En later óók niet, en nóóit, zoolang als ik m'n oogen open heb."

Mopperend liep hij de kamer uit. Roosje pruilde.

״Hè, vader altijd. Altijd even streng, 't Zou ook wat, op Sjabbes naar school, 'k Beloof toch, dat 'k niet schrijven zal. Jassus. Nou weten ze 't daar ook weer dadelijk allemaal."

130