Een Indisch huwelijk

Dit leek, gelezen of gehoord, aardig, bijzonder, benijdenswaard, interessant of wat ook... in elk geval, het was een tastbare werkelijkheid...

En nu, was dit, dat hij nu deed en beleefde, was dat wel eigenlijk iets bijzonders ... was het zelfs wel een tastbare ״werkelijkheid?" Ja, hij ging cadeau'tjes voor Truusje koopen, hij dacht aan haar klas, hij wilde haar genoegen doen met dingen die ze op school kon laten zien . .. en 't leek toch zoo nuchter, zoo gewoon, zoo vlak en zoo heel niet bijzonder, zoo zonder eenigen „poëtischen" of interessanten bijsmaak, Als hij verongelukte, straks op weg of op den terugtocht, zooals Ruysch verongelukt was, zouden ze in zijn zak het portret en bij hem in 't wagentje de pakjes vinden, .— en de een of andere jonge kerel, met heimwee naar geluk of naar huis, zou hem misschien benijden en onmiddellijk zichzelf beklagen en hem boven zichzelf gelukkig achten. Was het dan waar, was hij gelukkig ?

Vreemd leek het, maar nu hij zich dit voorstelde, dat zijn lijk gevonden zou worden en dat een andere man Truusjes portret zou zien en begrijpen, dat de geschenkjes voor haar bestemd waren geweest, — vreemd was het en kinderachtig, ja, verwerpelijk vond hij het, — maar nu scheen hem zijn geluk plotseling reëeler, zijn bezit

.100