Een Indisch huwelijk

zaam trok hij dan weer de hand terug, tastte in zijn borstzak en haalde Truusjes portret te voorschijn, hij liet zich neer in een rieten leunstoel en bekeek het voor de zooveelste maal. Ze had beloofd, dat ze hem nog een ander zou sturen ... Dit was toch wel aardig... jammer dat er niets van haar hals te zien kw«^m ... door die hooge, gesloten boord, met 't zwarte strikje ... gaf altijd iets mannelijks .... ging toch nooit uit de mode..., ja, hij was zoowaar begonnen in modebladen te kijken... maar 't gezicht was wel echt vrouwelijk, rond, ondanks den vastbesloten blik ... de mollige wangen, de weeke kin ... ze was zeer zeker verstandig en schrander, en ze las graag en ze had plezier in haar werk, maar studie was toch meer een aangename plicht dan een levensbehoefte voor haar, geloofde hij. Als ze nu op dat portret eens niet zoo'n hooge boord droeg, maar een losse blouse, een avondjaponnetje of zoo iets, dat haar hals te zien gaf.

Zou hij 't durven vragen? Neen, nooit... Als hij in die richting vragen dorst, iets vragen dorst, dan zou hij wel willen dat ze hem zond een portret ten voeten uit, zoodat hij haar bouw, haar heele figuur kon zien, want hij wist eigenlijk niet, — was ze lang of kort, slank of gezet... maar 't kon niet, mocht niet, dat hij haar

.102