Vier jaargetijden

drijven en dringen van de anderen gewaar, het drijven en dringen dat hem dwong naar haar. Even heeft hij naar haar gekeken en sloeg zijn ogen weer neer en houdt ze wachtend neergeslagen, maar ze weet het zeker, haar zal hij vragen... haar alleen durft hij vragen. En ook voortaan... altijd voortaan zal ze met hem moeten dansen... het willen van allemaal samen heeft het zo vastgesteld. 'Jongelui.'

Stilte, vol verwachting en ingehouden lach. Geen fluisteringen, geen boodschapjes meer... maar uit tintelende ogen vliegen nog even gauw de laatste afspraken, over en weer.

Een geruis als van een tróep opwiekende vogels. Ze rezen overeind en ze komen... ze komen de gladde planken als een spiegelend ijsvloertje over... ze ziet lakschoenen, kousen, broekspijpen bewegen boven hun eigen warrige, troebele weerkaatsingen, maar hoger ziet ze niets, omdat het haar onmogelijk is de ogen op te slaan..., ze ziet de lachende rij zich verbreken, ze ziet ze door elkaar en langs elkaar heen en achter elkaar om naar de gekozen meisjes gaan. 'De dame, die ten dans wordt gevraagd, staat op en de heer biedt haar zijn arm.'

Hij staat voor haar, hij reikt lang en breed boven haar en buiten haar uit... zijn witte haren plakken in slierten tegen zijn- voorhoofd, zijn lichtblauwe ogen staren over haar heen, kijken haar niet aan... een warmte walmt van hem af... en een reuk... een reuk... bah... hij ruikt natuurlijk naar margarine!

5⁶