Vier jaargetijden

maal koud is... durf jij eraan te denken...? Neen, neen... Maar dan... maar dan...? Dan scheppen ze het vet eraf en dat wordt gekleurd, geel, omdat het op boter moet lijken... en dan... o bah... o bah... schei nu maar uit. Je zoudt ervan dromen, je hart draait al om als je enkel die vette, luie rook uit de schoorsteenpijpen ziet krinkelen, en wat zich daar afspeelt achter die grauwe muren, achter die groezelige raampjes, en wat daar 's avonds laat in donker als de hele stad slaapt, voor rommel de poort wordt binnengesmokkeld, daar moet je maar niet naar vragen, daar moet je je maar niet in verdiepen. Geen wonder dan ook dat het er 'Streng Verboden Toegang' is! Veertien dagen zowat geleden kwam de Margarinejongen op de Franse school. En de hele dag zingen ze daar nu van 'O Margarien, o nagemaakte boter!' Je hoort niets anders, in het vrije kwartier, en de meesters kunnen er niets aan doen, stel al dat ze wilden, wat nog lang niet zeker is. Hij zit in de achtste klas, bij de andere jongens van veertien en vijftien jaar, die wel rijk genoeg zijn, maar niet knap genoeg voor de nog moeilijker scholen waar de grote, rijke jongens gaan. En ze zeggen, dat zijn vader hem zoveel geld geeft als hij vraagt, anders kon hij ook niet zo altijd trakteren, en je ziet tegenwoordig de jongens van de achtste en de negende nooit meer zonder dat ze vanilleboon-tjes of kokos-spinnekopjes lopen te snoepen uit htm zak.

Nu zijn ze allemaal weg, er komen ook geen schoolblijvers en geen meesters meer te voorschijn uit de