Vier jaargetijden

een voor een gaart ze naar de donkere stapel om de boomvoet toe, elk rommelt er zijn eigen pak uit los en trekt ermee af. Hun stemmen kaatsen helder en nog ver over de sneeuw.

Met de Margarine-jongen zijn Karei en Nol alleen achtergebleven. Ze kijken eerst hoe laat het is, ze hebben alle drie horloges op zak en slenteren ten leste samen weg.

'Waar gaan ze nu heen, wat gaan ze nu doen?' Ze gaan naar Kwijtel, bij het spoor! Waar de vanille-boontjes maar een dubbeltje kosten, en daar trakteert hij ze op een half ons voor elk, en koopt een ons voor zichzelf en eet dat hele ons dan achter elkander op!! Wat zeg je daar, wat vertel je nu? Trakteert hij jongens, die hem zó behandelen? Die hem met zijn rug over de keien halen, zijn kleren vernielen, de kleine jongens op hem aanhitsen? Het leek wel een troep keffertjes, daareven, tegen één grote bange hond. En nu geeft hij ze nog vanilleboontjes? Wel ja, hij trakteert de hele klas, zo is de Margarinejongen. Hij gaat nog maar kort op school, hij heet eigenlijk Dirk Vogel, maar wordt nooit anders dan 'Margarine-jongen' genoemd. 'Die nieuwe fabriek achter de Westervaartweg?' Ja, van zijn vader en van zijn oom! En heel vroeger, vertellen ze op school, heel vroeger heeft hij ook al met zijn vader en zijn moeder hier in de stad gewoond, maar toen lag hij nog in de wieg, en ze waren arm, ze hadden een klein, vies, donker paardenslagerijtje achter de 'Koude Hoek', en de mensen zeiden dat zijn va

9