Verdediging van het Westen

Men zal vragen: wie behoort tot de socialistische élite. Het antwoord hierop is heel eenvoudig — allen die willen en kunnen. Zo heeft zich ook de eerste socialistische élite gevormd. Gelijk gezin-den spreken en luisteren en vinden elkaar. Wie niet voldoende energie heeft om vol te houden en door te zetten en te vechten, wie niet voldoende kracht en talent heeft om de kennis die nodig is te verwerven, wie niet in staat is op een bepaald culturpeil te leven en naast z’n bijzondere werk het politiek-culturele geheel te blijven overzien, valt vanzelf af. Wie de spanning van een dergelijk leven niet dragen kan zoekt wel gezelliger oorden op. Wie resultaten wil zien, geld verdienen, populair worden, komt niet, of verdwijnt weer snel. Wie mee werkt moet voortdurend bewijzen dat hij wat is en wat kan.

Een betere selectie, geen natuurlijke, maar een culturele, is niet mogelijk.

Ook dit stelt een bepaalde manier van leven, een andere dan de algemeen gebruikelijke voorop. Ook dit is een vaste levenshouding. Ook hier kent men de mensen die deze levenshouding hebben, vaak eerder aan de dingen waaraan ze niet meedoen, dan aan dat wat ze wél doen.

Doch men kent ze In de eerste plaats hieraan dat ze critisch, moeilijk, niet gauw tevreden, exclusief zijn. Bovendien hebben ze maling aan de heersende opvattingen en zijn ze in ’t geheel niet bang verkeerd begrepen te worden. Immers wie de moeite waard is, bewijst dat door niet verkeerd of niet lang verkeerd te begrijpen. Wie de moeite waard is, bewijst dat ook door z’n gave het essentiële te begrijpen, zich niets van bijkomstigheden aan te trekken, z’n onverschilligheid en tolerantie in al wat niet essentieel is en z’n vermogen van te kunnen onderscheiden.

En wie niet de moeite waard is, daar kan men zich misschien later om bekommeren, uit medelijden, uit mildheid des harten, uit zin voor orde of hoe dan ook — later als men eerst voor zichzelf, voor degenen die de moeite waard zijn, gezorgd heeft, later als men sterk genoeg is om het minder nodige, ja zelfs het overbodige te kunnen doen. Tot zo lang is hardheid nodig: geen medelijden voor de minder belangrijken, geen verspilling van krachten, zelfbeheersing, voorzichtigheid, nuchterheid.

Slechts zij die tegelijkertijd bezield en berekend zijn, idealisten en realisten, zijn de mensen der nieuwe socialistische élite.

Zullen zij elkaar ontdekken en tot samenwerking komen? In de landen der democratie hebben zij één voordeel. Ze kunnen spreken, ze kunnen elkaar roepen en die roepstem kan gehoord worden.