Izzudaar

‘Op een bruiloft bij een tante. Verleden jaar. Weet u nog wel?’ Annelies jokte, ze bloosde diep.

'Zo! Ik waarschuw' je dan ernstig voor deze man. meisje.’

En alsot ze een dode muis bij de staart ophield, zo gat zij tussen duim en wijsvinger de prentbriefkaart aan haar meisje. Annelies kreeg het zo warm dat het klam werd aan haar slapen. Want op deze prentbriefkaart uit Rio de Janeiro stond de beauté de diable atgebeeld. Zeer, zeer summier gekleed in een doorzichtige sluier. En in zwarte, zware letters door een tekenpen geschreven stond: Zo denk ik an je, muurbloem. Van Leen.

Als een geslagene rende ze de kamer uit. Maar de kaart borg ze als een kostbaar juweel tussen een stapel van haar degelijke katoenen hemden, nog van het weeshuis.

Maandenlang vernam ze niets meer. Reeds begon de herinnering te vervagen, vooral door de boetpredikaties, die de keukenmeid op haar afvuurde en steevast besloot met:

'Bah, kerels, praat me d'r niet van. Me benne d’r alleen voor hullie plezier en as het hullie zo uitkompü’

Maar op een avond! Dreigend werd er op het keukenraam van het souterrain geklopt. De keukenmeid opende en staarde beduusd in het jolige, mannelijke gezicht van een jonge zeeman met een blonde braniesnor.

‘Hé. dikke, is ze d’r?’ riep Leen Jongensei tegen de keukenmeid.

'Wie is dikke en wie is ze!’ schreeuwde ze strijdlustig terug.

'Ze, da’s Annelies en die dikke zoek je maar in de spiegel.’

Annelies stond onmiddellijk naast de keukenmeid. En fleemde: 'Magtie effe binne?’

De grijze zeemansogen deden de keukenmeid plotseling iets.

'Ja,’ zei ze moederlijk, ‘ik gaat wel efte in de bijkeuke.’

Na een halfuur kwam ze terug in haar domein. Zei:

‘Nou is ’t genog. Nou krijge jullie koffie. En jij, zeeman, demp je bassie want ik wil geen herrie mét mevrouw.’

Twee gelukkige jonge mensen en een ouder wordende vrijster die gelukkig was om een geluk dat zij niet gekend had.

133