Izzudaar

om te wennen aan de blauwgrijze tabaksrook, het lawaai en het licht van de witte gasballons. Toen slenterden ze naar een tafeltje, en in het voorbijgaan bestelden zij bier aan de Duitse kastelein achter zijn toog. De man knikte stug, loerde naar hen totdat zij hadden plaatsgenomen, draaide toen zijn gepommadeerde snorren op en tapte hun bier.

Het draaiorgel verstomde. Lacherig en uitbundig, soms een beetje dromerig lieten de vrouwen zich terugbrengen naar hun plaatsen. Keken wat spijtig naar die brede schouders van de wegbanjerende cavaliers. Meestal vroegen die niet tweemaal dezelfde vrouw.

De muziek zette weer in. De eerste paren kwamen op de dansvloer, de baas ging rond om met een geoefend goochelaarsgebaar het dansgeld te innen. Hoe en waar hij al die stuivers zo vlug weg-moffelde wist niemand. Na een paar minuten was de dansvloer vol. En zwierden de rokken.

Eén voor één stonden de mannen van Leen Jongeneel op en kozen een vrouw. Leen danste niet. Op zijn stoel hangend, de lange benen vooruit gestrekt, zijn handen in de steekzakken van zijn manches-terbroek, de zeemanspet naar voren geschoven, zodat zijn ogen onzichtbaar waren door de zware schaduwen van de glimmende klep, zo rookte hij z’n stenen zwijgertje.

Intussen bekeek hij de oudere vrouwen en de wat minder bekoorlijke meisjes, die langs de muren zaten te wachten. Ook de volgende dans liet Leen Jongeneel voorbijgaan. Nu waren alle vrouwen, op één na, gevraagd. Stil zat het overschotje te kijken, een beetje naar de vloer, een beetje naar het plafond, het warme gezichtje zo nu en dan bettend met een zakdoekje, dat zij overvloedig had besprenkeld met eau de cologne.

Leen Jongeneel keek naar haar. Zij voelde het, keek schichtig terug, sloeg de ogen neer. Bette weer het blozende gezichtje en met een ruk keek ze terzij. Ze was niet mooi. Een alledaags gezichtje van een volksmeisje. Ze was ook niet groot, wel een beetje mollig, dat bijzonder betoond werd door de pofmouwen van haar blouse en het hoge kraagje tegen het onderkinnetje.

Leen Jongeneel bleef kijken, zij schuifelde wat nerveus op haar stoel,

130