Izzudaar

Er waren eens mannen en vrouwen en zij bouwden een wereldhaven.

De gaslantarens suisden. Wierpen een naargeestig licht op de beregende hobbelige keien van de Dijk. Portiers met boksersneuzen stonden bij de ingang van danstenten en kroegen. Soms drentelden zij heen en w'eer, met w'at verbeten gezichten, omdat hun vrouwen niet konden rondkomen van dat karige vaste weekloontje en die paar centen fooi. En vrouwen kunnen soms boksers verslaan. Stuurlui, matrozen, stokers. Zij banjerden voorbij, de handen diep in de steekzakken, de petten schuin of branieachtig op hun koppen.

Zij keken naar de bogen met de walmende vetpotjes, soms waren her elektrische bolletjes. Dat waren de kroegen die veel volk trokken. Die hun kasteleins rijk maakten.

Een grote danstent heette ‘Manhattan’. Tussen een stel dubbele deuren met spiegels stond de kassa. Als de roos van een schietschiji. Erin een jonge vrouw met een wipneusje, een zwart fluwelen bandje rond haar hals. Heur haar met een ‘helse’ lok, heur oortjes met grote vals schitterende knoppen. Leen Jongeneel graaide een handvol klein geld uit zijn steekzak, liet het even dansen op zijn hand, stak zijn arm door de opening in het glas.

‘Neem je centen, meid, voor vier man.’

De mollige cassière nam onverstoorbaar vier dubbeltjes en legde er vier kaartjes voor in de plaats. Ze keek maar even naar die knappe kerel, knipoogde eenmaal en had verder slechts aandacht voor haar nagels.

Leen Jongeneel wenkte met een ruk van zijn hoofd naar zijn maats, zij duwden de deuren open en traden binnen. Even bleven zij staan

129