Izzudaar

talen. Want anders is hij me kwijt als klant. Gesnapt, Japie? En hier is mijn handtekening onder je order.’

Vol ontzag staarde Japie naar David Krakauer. Zo zag een geweldenaar in deze branche er dus uit.

'Nou, Japie, je krijgt nog een paar croquetjes van me en dan hollen naar je baas. En vergeet vrijdag over een week niet. En zeg tegen je moeder dat ik van kip hou. Van goudbruin gebraden jonge haantjes.’

En Japie holde. En kwam terug in het interno op de Binnenrotte. ‘Daar hebbie ’m,’ riepen de meisjes.

'Goddank,’ zuchtte de dikke hoofdjuffrouw, nam een flesje eau de cologne uit een van de schappen en gebruikte de hele inhoud om af te koelen.

Sal Pachter zat als een wrekende God achter zijn schrijftafel. Eerst zei hij niets. Keek maar en keek maar, totdat de dikke hoofdjuf-frouw vroeg: ‘Moet u ook wat eau de cologne?’

Daardoor kwam Sal Pachter terug in het dagelijkse leven, brieste: ‘Het kan niet op! Kan je geen gewoon water nemen?’

‘Water? Als iemand uit de dood herrezen is?' weerkaatste de hootd-juffrouw.

Sal Pachter keek alleen maar, maar weer was het dreigend, bijzonder dreigend.

‘Japie, waar was je? Waar is Krakauer?’ vroeg hij.

Sal Pachter begreep niet hoe zijn tweede ik hem zo kalm hield. ‘Meneer Krakauer was bij mijn,’ pochte Japie, met nadruk op het Rotterdamse mijn, ‘kijk-es, wat ik ’m heb verkocht.’

Sal Pachter keek naar de vellen papier. Zag opeens de bekende handtekening van David Krakauer. Hij glimlachte. Stond op van zijn heersersplaats achter zijn bureau. Kwam naar Japie toe, legde zijn handen op zijn schouders, zei: ‘Moet ik nog wat vragen?’

‘Nee, meneer Pachter, alleen de order maar uitvoeren.’

‘Maar hoe, Japie, hoe heb je dat klaargespeeld?’

‘Zonder revolvers, meneer Pachter. Met m’n tong.’

Sal Pachter neep zijn ogen. Nog steeds begreep hij niet waar zijn

124